| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
... كوچيك كه بودم،يكي دو ماه قبل از عيد منتظرش بودم. كلي خوشحال بودم،از عيدي هايي كه قرار بود از بزرگترها بگيرم« هر كسي كه عيدي بيشتري بهم ميداد ،بيشتر دوستش داشتم.» كلي خوشحال بودم،از پوشيدن لباس نو.«هيچ وقت پيراهن زرد و سفيدم رو از ياد نمي برم،كه تا چند سال پيش هم نگه اش داشته بودم.» كلي خوشحال بودم،از تعطيلي چند روزه درس و مشق هاي مدرسه. كلي خوشحال بودم،از دور هم جمع شدن هاي فاميل توي خونه مادربزرگ و پدربزرگ؛ آجيل هاي محلي « گندم و شاهدونه،برگه و...» كه مادر بزرگ روي كرسي ميگذاشت. خرگوش هاي كوچولويي كه پدربزرگ برامون از كوه و دشت مي آورد. ََُُِِ... اما الان لحظه سال تحويل و عيد رو خيلي دوست ندارم. عيد رو دوست دارم،فقط براي اينكه بتونم برم يه جاي دنج و ساكت.. عيد رو دوست دارم،براي اينكه فقط با آدمهايي باشم كه دوستشون دارم. عيد رو دوست دارم،كه اگر كسي بهم عيدي ميده،نه از روي وظيفه ،كه از روي مهربوني باشه. عيد رو دوست دارم،كه اگر مي شد،تمام عيد رو درس بخونم و يه عالمه عيد رو دوست دارم،كه اگر مي رم خونه پدربزرگ،ديگه كسي اونجا نباشه؛ غروبها تنها برم سر مزار پدربزرگ، من باشم و خاطره هام... ... اي بهار اي بهار، اي بهار، اي بهار! تو پرنده ات رها بنفشه ات به بار مي وزي پر از ترانه مي رسي پر از نگار! هر كجا كه رهگذار توست شاخه هاي ارغوان،شكوفه ريز خوشه اقاقيا،ستاره بار! بيدمشك زرفشان لشكر تو را طلايه دار! بوي نرگسي كه مي كني نثار برگ تازه اي كه مي دهي به شاخسار چهره تو، درفضاي كوچه باغ شعر دلنشين روزگار آفرين آفريدگار. اي طلوع تو، در ميان جنگل برهنه چون طلوع سرخ عشق، پشت شاخه كبود انتظار! اي بهار! اي هميشه خاطر عزيز! عاقبت كجا! كدام دل؟ كدام دست؟ آشتي دهد من و تو را؟ تو،به هر كرانه گرم رستخيز، من،خزان جاودانه،پشت ميز! يك جهان ترانه ام شكسته در گلو شعر بي جوانه ام نشسته روبرو پشت اين دريچه هاي بسته، مي زنم هوار: اي بهار، اي بهار، اي بهار...! «فريدون مشيري عزيز» |
|
+ نوشته شده در
بیست و یکم اسفند 1386ساعت 10:8 توسط شمع طرب |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
یاد باد آنکه رخت شمع طرب می افروخت
وین دل سوخته پروانۀ نا پروا بود |
|
RSS
|