| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
و در این دنیای پر از هول و هراس، و در این دنیای پر از دوز و کلک، در میان آدمهای پر رنگ و ریا، چه بیهوده پی آرامش ناب می گردم.
شهر روشن از سپیدی برف. آرام از خواب مردمانش. خیابان زیر پای پیرمرد، در انتظار پاک شدن از برف. و من غمگین از سرنوشت او.
|
|
+ نوشته شده در
بیست و سوم بهمن 1386ساعت 20:22 توسط شمع طرب |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
یاد باد آنکه رخت شمع طرب می افروخت
وین دل سوخته پروانۀ نا پروا بود |
|
RSS
|
