لب بسته سخن می گویم،

 سخن می گویم از دردهای سوزناک روحم.

سخن می گویم از تمامی غم های پنهان وجودم.

دهانم بسته،

اما درد کشیده ای باید،

تا غم نهان وجودم را از دیدگانم بخواند.

در ازدحام های سرسام آور؛

 دلم را می پایم؛تا مبادا با ریختنش در برابر عشق های حقیر،قداستش را از دست دهد،

 ذهنم را می پایم؛تا مبادا تصویر معشوقی بی وفا را برای خلوت خود حفظ کند،

 دیدگانم را می پایم؛تا مبادا از سکوت های مبهم عشق پنهانم،به هرز رود..