به اين شکستۀ بيدار،با شکستن خواب:

صداي بال درخت

صداي پاي نسيم

صداي نرم غزل هاي آب،در مهتاب.

همان حکايت مبهم که مي نوشت شهاب.

کجاست مقصد اين کهکشان سرگشته؟

کجاست خانۀ اين ناخداي سرگردان؟

کجا به آب رسد تشنه،

                        با فريب سراب؟

ستاره گفت که :

                       خاموش!