در حجمعي از بي انتظاري   زنگ بلند و سوت کوتاه
« سيمين،تويي؟»
          آواي گرمش
        آمد به گوشم زان سوي راه،
يک شيشه مي پر نشئه و گرم،غل غل کنان در سينه شاريد
راه از ميان انگار برخاست،بوسيدمش گويي نياگاه.

-«آري منم.»خاموش ماندم...
-«خوبي؟قلبت چطور است؟»
(چيزي نگفتم،راه دور است.)
-«خوبم،خوشم،الحمدالله!»

کودک شديم انگار هر دو(شش سال من کوچکتر از او)
باز آن حياط و حوض و ماهي،باز آن قنات و وحشت و چاه

«قايم نشو،پيدات کردم!بيخود ندو،مي گيرمت ها!»
افتادم و پايم خراشيد،شد رنگ او از بيم چون گاه
زخم مرا با مهرباني بوسيد،يعني:خوب شد،خوب
بنشست و من با او بنشستم بر پله يي نزديک درگاه.

(آن دوستي نشکفته پژمرد،وان ميوه نارس چيده آمد
آم کودکي ها،حيف و صد حيف!وين دير سالي،آه و صد آه!)
-«حرفي بزن!قطع است؟»
-«نه،نه!
       من رفته بودم سال ها دور
تا باغ هاي سبز پُرگل       تا سيب هاي سرخ دلخواه.»
«حالا بگو قلبت چطور است؟»
-«قلبم؟نمي دانم،ولي پام
روزي خراشيده است و يادش      يک عمر با من مانده همراه...»

-قلب من،هرگز تو را محکوم و نقد نمي کنم.و نيز هرگز از آنچه مي گويي شرمنده نمي شوم.مي دانم تو کودک محبوب خداوندي،و او در تابشي شکوهمند وعاشقانه،از تو حفاظت مي کند.

قلب من،به تو ايمان دارم.طرفدارت هستم،و در نيايش هايم،همواره برايت درخواست برکت مي کنم.همواره دعا مي کنم ياري و پشتيباني مورد نيازت را دريافت کني.

قلب من،به تو ايمان دارم.ايمان دارم که تو عشق ات را با هر آن کس که نيازمند يا سزاوارش باشد،سهيم مي شوي.

از تو مي خواهم به من اعتماد کني.بدان که دوست ات دارم و مي کوشم تمام آزادي مورد نيازت را براي ادامه دادن به تپش شادمانه ات در سينه ام،در اختيارت بگذارم.براي آن که هرگز از حضور من در گرداگردت احساس ناآسودگي نکني،هر کاري مي کنم.

تقديم به پدر و مادر عزيزم...

زماني که فکر مي کردي متوجه نمي شوم،ديدم که اولين نقاشي مرا به يخچال چسباندي و من فوري يک نقاشي ديگر کشيدم.

زماني که فکر مي کردي متوجه نمي شوم،من به تو نگريستم و مي خواهم بگويم براي تمام چيزهايي که ديدم از تو سپاسگزارم.

تنهایی،تنها برگ روی درخت پائیزی زندگیست.

تنهایی،صندلی شکسته در زیرزمین ناامیدیست.

تنهایی،خار غلتان در بیابان بیقراریست.

تنهایی،ابر سیاه باران زای آسمان دل عاشق است.

تنهایی،سوز صدای نی چوپان در شب پرستاره است.

تنهایی،حلقه زر در دستان لرزان بیوه زنی شاکیست.

(ز.قند و گلاب)