لحظه ديدار نزديک است.
باز من ديوانه ام،مستم.
باز مي لرزد دلم،دستم.
باز گويي در جهان ديگري هستم.

هاي!نخراشي به غفلت صورتم را،تيغ!
هاي!نپريشي صفاي زلفکم را،دست!
وآبرويم را نريزي ،دل!
-اي نخورده مست!-
لحظه ديدار نزديک است.

با یاد حسن گلنراقی
خوانندۀ ترانۀ((مرا ببوس))

بوسه و آتش

در همه عالم کسی به یاد ندارد
نغمه سرایی که یک ترانه بخواند،
تنها با یک ترانه در همۀ عمر؛
نامش این گونه جاودانه بماند!

صبح،که در شهر،آن ترانه درخشید
نرمی مهتاب داشت،گرمی خورشید
بانگ:هزار آفرین!ز هر جا برشد
شور و سروری به جان مردم بخشید.

نغمه،پیامی ز عشق بود و ز پیکار
مشعل شب های رهروان فداکار
شعله برافروختن به قلۀ کهسار
بوسه به یاران،امید و وعده به دیدار.

خلق،به بانگ «مرا ببوس»تو برخاست!
شهر،به ساز «مرا ببوس»تو رقصید!
هر که به هر کس رسید نام تو پرسید.
هر که دلی داشت،بوسه داد و ببوسید!

یاد تو،در خاطرم همیشه شکفته ست
کودک من،با«مرا ببوس»تو خفته ست
ملت من،با«مرا ببوس»تو بیدار
خاطره ها در ترانۀ تو نهفته ست

روی تو را بوسه داده ایم،چه بسیار
خاک تو را بوسه می دهیم،دگر بار
ما همگی«سوی سرنوشت»روانیم
زود رسیدی!برو!«خدات نگهدار.»

«هالۀ» مهر است این ترانه،بدانید
بانگ اراده است این ترانه،بخوانید
بوسۀ او را به چهره ها بنشانید
آتش او را به قله ها برسانید.