تشنه کامانيم!اي ابر سياه!
بر لب ما قطره اي ايثار کن

خاک،له له مي زند،خورشيد تيغ
چشمه هاي خشک را سرشار کن

دشت خشکيده ست و دهقان نااميد،
رودهاي خفته را بيدار کن

باغ پژمرده ست  و غمگين باغبان
اين سراسر خار را گلزار کن

روح باران را بگو، اي تابناک
بحر را سر ريز کن،رگبار کن

جان ما را زين پليدي ها بشوي!
کار کن!اي ابر نيسان کار کن.

همیشه،وقتی تنها و ناامید و ملول
تنت،روانت،از دست این و آن خسته ست،

هیشه،وقتی رخسار این جهان تاریک،
همیشه،وقتی درهای آسمان بسته ست؛

همیشه،گوشه گرمی،به نام ((دل)) با توست
که صادقانه تر از هر که،با تو پیوسته ست!

به دل پناه ببر!آخرین پناهت اوست.
تو را چنان که تمنای توست،دارد دوست!