بهار را باور کن

 

باز کن پنجره ها را،که نسيم
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن مي گيرد
و بهار
روي هر شاخه،کنار هر برگ
شمع روشن کرده ست.
همه ي چلچله ها برگشتند
و طراوت را فرياد زدند
کوچه يکپارچه آواز شده ست
و درخت گيلاس
هديه چشن اقاقي ها را
گل به دامن کرده ست.

باز کن پنجره ها را،اي دوست
هيچ يادت هست
که زمين را عطشي وحشي سوخت؟
برگ ها پژمردند؟
تشنگي با جگر خاک چه کرد؟

هيچ يادت هست؟
توي تاريکي شب هاي بلند
سيلي سرما با تاک چه کرد؟
با سر و سينه گل هاي سپيد
نيمه شب باد غضبناک چه کرد؟
هيچ يادت هست؟

حاليا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمن زار ببين
و خشم را در روح نسيم
که در اين کوچه تنگ
با همين دست تهي
روز ميلاد اقاقي ها را
جشن مي گيرد!

خاک جان يافته است
تو چرا سنگ شدي؟
تو چرا اين همه دلتنگ شدي؟

باز کن پنجره ها را
                             و بهاران را

                                باور کن.

دکتر بهش استراحت مطلق داده بود نبايد از خونه تکون ميخورد . نور به شدت چشماشو آزار ميداد . استراحت تو يه اطاق تاريک بدون استرس .
صورتمو برگردوندم ديدم پشت سرمه . گفتم اينجا چيکار ميکني .
گفت تولد زينبه .اومدم کيک و شيريني و يه سري آت و آشغال بخرم . گفتم آخه ....
گفت زينب نبايد بفهمه که باباش داره کور ميشه آخه بين همکلاسياش و دوستاش کلي پز منو ميده .
حتي از زير عينک دودي هم نور داشت پدر چشماشو در مياورد . بي اختيار اشکاش که برا چشماش سم بودن جاري بود . بدنش نحيف و کم رمق بود و دلش يه دريا . يه دريا عشق و محبت و عاطفه.
رفت .
رفت تا بساط تولد زينبو جور کنه تا شب زينب بخنده...