راه رفتن همه آدمها از هر سن و قشري نجيب و آروم بود،ّ کسی حواسش به ديگري نبود.توي خلوت شبي باروني، هیچ کس چتري نداشت،شايد مي خواستند سبک تر و عاشقانه تر زير بارون راه بروند،شايد خيسي و نم لباسهاشون رو احساس نمي کردند.پيرمردي که کفش هاي کهنه به پا داشت،خيس شدن پاهاش و شايد درد پاهاش رو ترجيح ميداد به نيومدن.
دستهايي که ملنمسانه ضريح رو زيارت مي کردند،پيرزنهايي که تلاش زيادي مي کردند به ضريح برسند.خانم ها که بايد مراقب حجابشون مي بودند و گرنه دائم هشدار((خانم حجابتون رو رعايت کنيد))به گوششون مي خورد.
بچه هاي کوچولويي که گويا فقط مسئول بودند، مُهر يا قرآن براي مادرشون بياورند.زن و شوهرهايي که قرآن رو با احساسي ناب در کنار هم زمزمه مي کردند.
آدمهايي که نه نماز مي خوندند و نه دعا،ولي آروم با چشمهاي بسته زيارت مي کردند.ناله هاي سوزناک و دردآوري که اگر به گوش هر کس مي رسيد،اشک همدردي روي گونه هاش جاري مي شد.تعظيم هاي خاضعانه آدمها، رو به گنبد که در همه جا،چه حرم و چه در خيابان به چشم مي خورد.
و هزاران صحنه هاي پاک و زيبا که بايد هرکس با چشم خود ببيند و با دل احساس کند.
به مناسبت اولين سفرم به مشهد
((ز.قند و گلاب))