چراغ ميکده ،ديوان حافظ است ،بيا
شبي به خلوت رندان و ،شعر ناب بنوش!

زمانه جام گلاب تو را گل آب کند
بيا شراب بياميز و با گلاب بنوش

چو گل به چشمه خورشيد رو کن اي دريا ،
نه تلخ کاسه وارونه حباب بنوش ،

به گريه گفتمش :(( از بوسه اي دريغ مدار ))
به خنده گفت که :(( اين باده را به خواب بنوش ))!

مباد آن دم که چنگ نغمه سازت
ز دردي بر نيانگيزد نوايي
مباد آن دم که عود تار وپودت
نسوزد در هواي آشنايي
دلي خواهم که از او درد خيزد
بسوزد ،عشق ورزد ،اشک ريزد!

به فريادي سکوت جانگزا را
به هم زن ،در دل شب ،هاي و هو کن
وگر ياراي فريادت نمانده ست
چو مينا گريه پنهان در گلو کن
صفاي خاطر دل ها ز درد است
دل بي درد همچون گور سرد است!

• معناي حلقه در نظر مردان

- متاهل هستند ،اما تعهد ندارند:حلقه را در دست راست مي اندازند.
ـ  متاهل نيستند ،اما تعهد دارند:حلقه را در دست چپ مي اندازند.
ـ  نه متاهل هستند و نه متعهد ،اما براي رهايي از معشوقه هاي آسانگير فراوان اين روزگار حلقه را در دست چپ مي اندازند.
 ـ متاهل و متعهد هستند ،حلقه را در دست چپ مي اندازند.
ـ متاهل و متعهد هستند ،ولي حلقه اي نمي اندازند.

(ز . قند و گلاب)

سيه چشمي به کار عشق استاد،

به من درس محبت ياد مي داد.

مرا از ياد برد آخر ولي من

بجز او عالمي را بردم از ياد

خدايا:اگر دوست داشتن را در دل او پروراندي، صبر و پايداري را نيز به او بياموز.

(ز. فند و گلاب)

در مقام تسلي به خواهر بزرگوارش فرمود: اهل زمين مي ميرند و اهل آسمان باقي نمي مانند و همه چيز رو به فناست جز ذات پروردگار که زمين را به قدرتش آفريده، و خلق را برانگيزاند و همه به سوي او برگشت مي کنند و او تنهاي يگانه است.

درباره اصحاب خود فرمود: بخدا قسم آنان را آزمودم، دلاور و استوارشان ديدم، به کشته شدن در رکاب من چنان مشتاق اند که طفل شيرخوار به پستان مادرش!

در هنگام سفر به کربلا فرمود: راستي اين دنيا ديگرگونه و ناشناس شده و معروفش پشت کرده، و از آن جز نمي که بر کاسه نشيند و زندگيي پست، همچون چراگاه تباه، چيزي باقي نمانده است، آيا نمي بينيد که به حق عمل نمي شود و از باطل نهي نمي گردد؟ در چنين شرايطي مومن به لقاي خدا سزاوار است. و من مرگ را جز سعادت و زندگي با ظالمان را جز هلاکت نمي بينم، براستي که مردم بنده دنيا هستند و دين بر سر زبان آنهاست و مادام که براي معيشت آنها باشد مي چرخانندش و وقتي به بلا آزموده شدند دينداران اندک اند.

(ز.قند و گلاب)

اشکي در گذرگاه تاريخ

از همان روزي که دست حضرت قابيل
گشت آلوده به خون حضرت هابيل،
از همان روزي که فرزندان ((آدم))،
زهر تلخ دشمني در خون شان جوشيد؛
آدميت مرد!
گر چه ((آدم))زنده بود.
از همان روزي که يوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزي که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند
آدميت مرده بود.

بعد،دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب،
گشت و گشت،
قرن ها از مرگ آدم گذشت.
اي دريغ،
آدميت بر نگشت!

قرن ما
روزگار مرگ انسانيت است
سينه دنيا ز خوبي ها تهي ست
صحبت از آزادگي ،پاکي ،مروت ،ابلهي است!
صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست،
قرن((موسي چومبه ))هاست!

روزگار مرگ انسانيت است:
من،که از پژمردن يک شاخه گل،
از نگاه ساکت يک کودک بيمار،
از فغان يک قناري در قفس،
از غم يک مرد در زنجير-حتي قاتلي بر دار-
اشک در چشمان و بغضم در گلوست.
وندرين ايام،زهرم در پياله،اشک و خونم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست.
واي!جنگل را بيابان مي کنند.
دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي کنند!
هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا
آنچه اين نامردمان با جان انسان مي کنند!

صحبت از پژمردن يک برگ نيست
فرض کن: مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست
فرض کن: يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن: جنگل بيابان بود از روز نخست!
در کويري سوت و کور،
در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور،
صحبت از مرگ خشم،مرگ عشق،
گفتگو از مرگ انسانيت است!

عاشورا زانوي مهربان سرنهادن و دامن محرم گريستن نيز هست و در اين فاجعه هولناک بشري ،هر کسي فاجعه خويش را نيز مي نالد و دلهايي که ،در اين روزگار ،نه حق انتخاب ،که حق احساس ،و چشم هايي که نه نگاه ،که حق اشک ،و حلقوم هايي که نه فرياد ،که حق ناله نيز ندارند ،از عاشورا است که حقهاي از دست رفته خويش را ،هر ساله ،مي ستانند و نيز ،غرورهاي مجروحي که به ناليدن محتاجند ،اما شرم دارند ،و تحميل لبخند بر لبهايي که در پس آن ،ضجه ها پنهان است ،و تحميل آرامش بر چهره هايي که طغيان ها را در خويش کتمان مي کنند ،آنان را "شهيدي ساخته است که بر روي زمين گام برمي دارد" و به هر جا که مي گريزد کربلا است ،و هر ماهي که بر او مي رسد محرم، و هر روزي که بر او مي گذرعاشورا ...

راز اين حلقه که در چهره او
اينهمه تابش و رخشندگي است
مرد حيران شد و گفت:
حلقه خوشبختي است،حلقه زندگي است

همه گفتند:مبارک باشد
دخترک گفت:دريغا که مرا
باز در معني آن شک باشد
سالها رفت و شبي

زني افسرده نظر کرد بر آن حلقه زر
ديد در نقش فروزنده او
روزهايي که به اميد وفاي شوهر
به هدر رفته،هدر

زن پريشان شد و ناليد که واي
واي،اين حلقه که در چهره او
باز هم تابش و رخشندگي است
حلقه بردگي و بندگي است

(فروغ)